Workers' Compensation w Nowym Jorku krok po kroku

Sprawa Workers’ Compensation w Nowym Jorku przebiega w kilku etapach: zgłoszenie urazu pracodawcy, leczenie u lekarza uprawnionego przez Workers’ Compensation Board, własny wniosek do Board, badanie zlecone przez ubezpieczyciela i — jeśli coś jest sporne — rozprawa przed sędzią. Obok może istnieć osobne roszczenie wobec innej firmy.

Na papierze system jest prosty. W praktyce po urazie w skrzynce ląduje w kilka tygodni plik pism z różnymi numerami spraw, a na część z nich trzeba odpowiedzieć w terminie. Poniżej — sześć etapów w kolejności, w jakiej zwykle przychodzą, niezależnie od tego, czy uraz zdarzył się w magazynie, w kuchni restauracji czy na budowie.

Krok 1: zawiadomienie pracodawcy

Pracodawcę trzeba zawiadomić o urazie na piśmie. Ustawa daje na to 30 dni od zdarzenia, ale odkładanie zgłoszenia nie ma żadnych zalet. Wystarczy krótkie pismo lub wiadomość z datą: kiedy i gdzie doszło do urazu, co się stało, która część ciała ucierpiała. Kopię warto zachować — zrzut ekranu też się liczy.

Przy chorobach zawodowych i urazach narastających (kręgosłup u osób dźwigających przez lata, nadgarstki, kolana u glazurników) moment „zdarzenia” jest mniej oczywisty. Wtedy zasady liczenia terminów są inne i wymagają indywidualnej oceny.

Krok 2: leczenie — u kogo i jak to opisać

W nowojorskim systemie leczenie co do zasady prowadzi lekarz posiadający uprawnienie Workers’ Compensation Board (poza nagłymi przypadkami, gdy liczy się każda minuta). Już przy rejestracji należy powiedzieć, że uraz jest związany z pracą, i podać nazwę pracodawcy. Wizyta rozliczona z prywatnego ubezpieczenia jako „zwykła” choroba to później dodatkowe wyjaśnienia.

Lekarz prowadzący wysyła raporty, na podstawie których ocenia się zdolność do pracy. Dlatego tak ważne jest, by na każdej wizycie mówić o wszystkich dolegliwościach, także tych, które wydają się drobne. Bark, który „tylko trochę boli”, a nie trafił do pierwszego raportu, bywa później trudny do dopisania do sprawy.

Równie ważne są zaświadczenia o niezdolności do pracy. To na ich podstawie ubezpieczyciel wypłaca świadczenia za utracone zarobki, więc każda wizyta powinna kończyć się jasnym zapisem: czy pracownik może wrócić do pracy, w jakim zakresie i od kiedy. Jeśli pracodawca proponuje „lżejsze zajęcie”, zanim lekarz się wypowie, warto najpierw pokazać tę propozycję lekarzowi prowadzącemu i adwokatowi.

Krok 3: własny wniosek do Workers’ Compensation Board

Wielu poszkodowanych zakłada, że skoro szef wie, sprawa „idzie sama”. Pracodawca ma własne obowiązki zgłoszeniowe wobec ubezpieczyciela, ale pracownik powinien złożyć własny wniosek do Workers’ Compensation Board (formularz C-3). Ustawowy termin to co do zasady dwa lata od wypadku, jednak czekanie osłabia sprawę, bo trudniej wtedy powiązać leczenie z konkretnym zdarzeniem.

Po złożeniu wniosku sprawa dostaje numer w Board, a ubezpieczyciel pracodawcy — swój. Te dwa numery będą się przewijać w korespondencji do końca. Dobrze trzymać je w jednej teczce, razem z datami wszystkich pism.

Krok 4: badanie u lekarza ubezpieczyciela

Na pewnym etapie przychodzi zawiadomienie o badaniu zleconym przez ubezpieczyciela, zwanym IME (independent medical examination). Nazwa bywa myląca. Lekarz nie leczy, tylko ocenia — na zlecenie strony, która płaci świadczenia. Jego raport może dotyczyć stopnia niezdolności do pracy, potrzeby dalszego leczenia albo związku urazu z pracą.

Na badanie trzeba się stawić. Warto przyjść z listą przyjmowanych leków i opisać dolegliwości dokładnie tak jak u własnego lekarza — bez umniejszania i bez dodawania. Zasady udziału osoby towarzyszącej przy badaniu i jego ewentualnego nagrywania ustala Board — kancelaria wyjaśnia je klientowi przed wizytą. Gdy raport IME różni się od zdania lekarza prowadzącego, rozbieżność rozstrzyga się w postępowaniu, a nie „z automatu” na korzyść ubezpieczyciela.

Krok 5: gdy ubezpieczyciel kwestionuje — rozprawa

Ubezpieczyciel może uznać sprawę albo ją zakwestionować w całości lub w części. Spór dotyczy zwykle jednego z kilku pytań: czy uraz ma związek z pracą, czy pracownik był zatrudniony (a nie „na własny rachunek”), jaka była średnia tygodniowa płaca, jak długo trwa niezdolność do pracy, czy konkretne leczenie jest potrzebne.

Wtedy sprawą zajmuje się sędzia Workers’ Compensation (Workers’ Compensation Law Judge). Rozpraw może być kilka, a wiele z nich odbywa się obecnie zdalnie. Jeśli potrzebny jest tłumacz języka polskiego, kancelaria zgłasza to z wyprzedzeniem, żeby kwestia tłumaczenia była załatwiona przed rozprawą. Od decyzji sędziego przysługuje odwołanie do panelu Board, a następnie do sądu — terminy na te kroki są krótkie i biegną od daty decyzji.

Przy sporze o wysokość świadczeń kluczowa bywa średnia tygodniowa płaca. U osób opłacanych gotówką albo z dniówek pracodawca potrafi podać zaniżoną kwotę. Dlatego do teczki warto dołożyć wszystko, co pokazuje faktyczne zarobki: wyciągi z przelewów, zapiski wypłat, wiadomości z ustaleniami stawki, zeznania podatkowe, jeśli były składane. Sędzia ustala wysokość świadczeń na podstawie dowodów, a nie deklaracji jednej ze stron.

Mecenas Nicole Brenecki opisywała na łamach amNewYork, jak w praktyce przeciągają się nawet sprawy formalnie oznaczone jako przyspieszone. Przy takim tempie liczy się porządek w papierach: każde pismo z Board czy od ubezpieczyciela warto otworzyć w dniu doręczenia, bo terminy na reakcję liczą się od jego daty.

Krok 6: osobne roszczenie wobec podmiotu trzeciego

Workers’ Compensation wypłaca świadczenia medyczne i część utraconego wynagrodzenia (ustawowo dwie trzecie średniej tygodniowej płacy, z górnym limitem), a w przypadku trwałych urazów — dodatkowe świadczenia. Nie obejmuje odszkodowania za ból i cierpienie. Pracownik co do zasady nie może też pozwać własnego pracodawcy.

Może jednak istnieć roszczenie wobec innej firmy. Typowe sytuacje: kierowca dostawczaka potrącony przez obcy samochód w czasie kursu; pracownik ekipy remontowej ranny w budynku, którego właściciel nie zadbał o schody; robotnik na budowie, gdzie odpowiedzialność ponoszą właściciel i generalny wykonawca z Labor Law — to ostatnie opisujemy w tekście co zrobić w pierwszych 72 godzinach po wypadku na budowie. Ubezpieczyciel Workers’ Compensation ma prawo do zwrotu wypłaconych świadczeń z takiego odszkodowania (z uwzględnieniem proporcjonalnej części kosztów sprawy), a ugoda z podmiotem trzecim wymaga jego zgody albo zatwierdzenia przez sąd. Bez tego można stracić prawo do dalszych świadczeń. Oba postępowania trzeba więc prowadzić z myślą o sobie nawzajem.

Wypadek przy pracy w New Jersey podlega odrębnemu systemowi stanowemu i wymaga osobnej oceny — opisane wyżej etapy dotyczą wyłącznie Nowego Jorku.

Jak pomaga kancelaria

Jodré Brenecki LLP porządkuje sprawę od pierwszego pisma: ustala jej etap, pilnuje terminów, przygotowuje klienta do badania IME, reprezentuje go na rozprawach i sprawdza, czy obok świadczeń istnieje roszczenie wobec podmiotu trzeciego. W sprawach Workers’ Compensation honorarium jest ustalane i zatwierdzane przez Workers’ Compensation Board — kancelaria wyjaśnia te zasady przed podpisaniem umowy. Szczegóły: zakres pomocy w sprawach Workers’ Compensation.

Pierwsza konsultacja jest bezpłatna i odbywa się po polsku, a honorarium w sprawie Workers’ Compensation jest ustalane i zatwierdzane przez Workers’ Compensation Board. Prosimy zadzwonić pod numer 347-563-2605 — jeśli po urazie trudno o dojazd do biura na Brooklynie, kancelaria przyjedzie do klienta.